خیلی لذت بخشه شبا کنار پنجره نشستن و بیرون رو تماشا کردن.

بخصوص شبایی که ماه کامله و توی آسمون شب نورافشانی می کنه.

سکوتی که همه جا حکمفرماست، واقعا به روح و ذهنم آرامش می‌ده.

تنها پارازیت این لذت و آرامش، چسبای روی شیشه هاست.

نمی دونم درشون بیارم یا بذارم بمونن.

بگذریم.

گاهی کنار پنجره که می شینم، یه شمع روشن می کنم.

نور لرزون شمع باعث می شه همه چیز زیباتر به نظر برسه.

امشب هم از اون شباس که با این که خیلی خوابم میاد،

ولی دلم نمیاد از کنار پنجره کنار برم و بگیرم بخوابم.

این سکوت خیلی خوبه.

چیزیه که گاهی توی همهمه ی روز خیلی لازمش دارم.