دیروز اتفاقی یکی از آهنگایی رو شنیدم که سال ها بود

فراموشش کرده بودم.

آهنگ اسارت از شماعی زاده.

همون لحظه که شنیدمش یاد حامد افتادم.

یادم افتاد یه بار نمی دونم واسه چه مناسبتی بود که با این آهنگ

یه کلیپ ساختم و فرستادم براش.

اون روزا این آهنگ رو با تمام احساسی که بهش داشتم گوش می دادم.

حالا بعد از سال ها، شنیدنش فقط یه خاطره رو زنده کرد برام.

دیگه هیچ حس خوب یا بدی بهم نمی ده.

یه روزی اونقدر درگیر یه نفری و اونقدر بهش احساس داری که

کل آدمای دنیا رو محو می بینی و فقط اون پر رنگ جلوی چشماته.

یه روزی هم میاد که دیگه اون آدم محو می شه از زندگیت و

با بقیه هیچ فرقی واسه ت نداره.

به قول محمود درویش:

همین مجازات تو را بس است؛

که من دیگر تو را

آنطور که می دیدم،

نمی بینم.