وبلاگ گلی که رفتم، یه مطلب از حال زندانیایی نوشته بود که شب آخر زندگیشون

چطور می گذره براشون.

یعنی اون مطلب منو پرتم کرد تو شبا و روزای سرد و خاموش مهر 94 تقویم زندگیم.

شبا و روزایی که از فرط گریه چشمام ورم بود همه ش.

لحظه هایی که تموم درد عالم، بی کم و کاست روی پیکر من فرود اومده بود.

حالا اون درد، خیلی کمرنگ شده. ولی هیچ وقت از ذهنم نمی ره.

دیگه هم مهم نیست. البته مهمه ولی دیگه گذشت و اتفاقی که افتاد و یه زنجیره

از اتفاقا توی زندگیم رو به دنبال خودش داشت، دیگه ارزش غصه خوردن نداره.