خیلی سال پیش، یه آهنگایی تازه اومده بود متفاوت از بقیه ی آهنگا.

دیگه از رفتن و سوختن و برگرد و هنوز عاشقتم نمی گفت. حرف تازه ای داشت.

پر از نفرین بود. پر از الهی فلان شی که اینجوری کردی. الهی بدترش سرت بیاد و اینا.

اون روزا من نه رابطه ای داشتم نه عشقی. ولی این آهنگا شدید به دلم چسبید.

به نظرم بی معنی بود عاشق یکی باشی، بعد اون تنهات بذاره و تو توی درد بمونی.

به نظرم احمقانه بود دلت بخواد کسی که رفته، باز برگرده و التماس کنی و اشک بریزی.

هنوز نمی دونم اون آهنگا رو کی خونده بود ولی به اسم حامد هاکان معروف شده بودن.

حالا که فهمیدم از دنیا رفته خیلی ناراحت شدم.

حتی همون موقع ها یه پوستر ازش گرفته بودم چسبونده بودم به دیوار.

از بس آهنگاشو دوست داشتم.

روحت شاد حامد هاکان